ایده ی اولیه ی داستان زیر مربوط به خرداد ماه 86 است و در پاییز همین سال نوشته شده . ویرایش زیر به تازگی صورت گرفته و در این ایام تقدیم می شود .

" شهادت یزید "

بعد از این که شام را خوردیم ، آقاجون هوس قلیان کرد و رفت تو ایوان نشست . نسیم خنکی عطر گل های باغچه را از روی آب حوض می گذراند و تازه و نرم تو ایوان پخش می کرد . غلام و علی اصغر مثل همیشه مامور درست کردن ذغال و تنگ و تنباکو بودند . آقا جلال با دقت مراحل آماده کردن قلیان را زیر نظر داشت . هر وقت هم که یکی از پسرانش کم کاری می کرد می گفت : " پسر ! حواستو کی دزدیده !؟ "

مامان اعظم سینی چایی را داد دستم تا ببرم برای آقام . صدای قل قل قلیان ، روی صدای لغزیدن لیوان های سینی سوار بود و نمی گذاشت آقاجون حساسیتش عود کند . سینی چایی را که گذاشتم کنار پای درازشده ی آقا جون ، با صدایی گرفته و صورتی که دود مانع دیده شدنش می شد گفت: " بشین دختر ! " آرام دامن چین دارم را زیر پاهایم جمع کردم و نشستم . هیچ وقت نمی توانستم بیشتر از چند ثانیه در چشمانش نگاه کنم . نگاه برنده اش حرف را در گلویم ابتر می کرد . همان طور که می کشید گفت : " این پسره ، عباس ، دوباره دم غروبی اومده بود دست بوسی . می گفت خیلی وقته خاطر خواته . حتی قبل از این دوسالی که خواستگاریت اومده . می گفت یه چند میلیونی جمع کرده تا خونه بخره . مرتب لق لقه می کرد رو سفیدت می کنم آقا جلال ؛ نمی ذارم قند تو دلش آب شه . مثه همیشه کلی کم محلیش کردم . با اخم و تخم بهش گفتم : فعلن که تو محرم و صفر نمی شه . حرمت نگه دار ، بذار برا بعد صفر . تا اون وقتم من مریمو راضیش می کنم . "

چند لحظه سکوت کرد . سرم پایین بود . با شصت پایم ور می رفتم . مامان اعظم با بشقاب میوه آمد پیش ما . آقا جون فوت محکمی به ذغال ها کرد و با همان لحن قبلی گفت : " ببین دختر ! یواش یواش دیگه باید خودتو آماده کنی . لج بازی رو بزار کنار . جوون خوبیه . مهرش به دلم نشسته . مرده ؛ جُر بُزه داره . مثه این جوونای علاف تو کوچه ها نیست . مرد زندگیه . "

مامان اعظم ساکت نشسته بود و لام تا کام حرف نمی زد . یعنی جراتش را نداشت . آقاجون که مشغول پوست کندن سیب شد نتوانستم جلوی خودم را بگیرم . بغضم ترکید و زدم زیر گریه . آقاجون بی تفاوت به پوست کندن ادامه داد . برایش گریه ی هیچ زنی مهم نبود . علی اصغر که داخل زیرزمین بود با صدای گریه های من سراسیمه آمد تو حیاط و از پایین پله ها پرسید : " چی شده مریم ؟ " من که منتظر این سوال بودم با صدایی دورگه و لرزان ، همان طور که سرم پایین بود ، گفتم : " پس اکبر چی ؟ اکبر چی می شه ؟ " لحظه ای سکوت شد . آقاجون چاقو را ول کرد تو بشقاب و رو به مامان اعظم گفت : " اکبر که هنوز بچس . اصلن نمی فهمه زن یعنی چی . مگه نه اعظم ؟ " پریدم وسط حرف آقام و قبل از این که مامان اعظم تایید کنه گفتم : " خودتون همیشه می گفتید اکبر مال مریمه . از وقتی اون خدا بیامرز – آقا مصطفی – رفت به رحمت خدا ، خودتون گفتید خودم اکبرُ بزرگ می کنم ؛ مثه پسرم . مگه نگفتید ؟ " بلافاصله گفتم : " من نمی خوام زن این عباس گوشتی بشم . درسته که وضش خوبه و داره خونه می گیره ، اما نسرین خانم می گفت یه لات عرق خوره . شبا معلوم نیس کجاها می ره . تازه ، دم بازار دیدنش وقتی داشته خط می نداخته رو صورت اکبر . اونم به خاطر من . اون می دونه اکبر منو می خواد واسه همینم مدام خط و نشون می کشه . " آقاجون که عصبانی تر از قبل به نظر می آمد با صدایی که گرمای مردانه ای داشت و بلندتر از همیشه بود گفت : " اهل محل گُه خوردن پشت سر مردم حرف می زنن . ببین پشت عباس بیچاره که لیچار بار می کنن پشت سر ما چی کار می کنن ؟ عباس هر چی باشه از اکبر مردتره . می فهمی ؟ مرد زندگیه . اکبر اصلن نمی تونه تو رو جمت کُنه ، چه برسه به این که بخواد نونت بده . اون فعلن باید نیفشو بکشه بالا. بی خودیم گریه زاری نکن . اکبر ادای عاشقا رو در می یاره . تازشم ، چه عشقی – چه کشکی ! اینو بکن تو گوشت : تمام عاشقای دنیا یه جورن ! البت به ضمیمه ی معشوقه هاشون ! " با صدایی فروکش کرده و محکم ادامه داد : " پاشو خودتو جمع کن . اینقدرم ننه من غریب بازی در نیار . آب غوره هم نگیر که حوصله ندارم . " بعد زیر لب گفت : " بی خود نیست اسمتونو گذاشتن ضعیفه . عین این چینی قلابیا می مونید که تو شوش می سازن . با یه فوت می شکنید . پاشو ، اینارم جمع کن می خوام بکپم ! "

آنشب تا صبح نخوابیدم . مامان اعظم که فهمیده بود من خوابم نمی برد ، زیر چشمی نگاهم می کرد . هیچ کاری نمی توانستم انجام بدهم . رفتم لب حوض نشستم . بغضم گرفته بود اما گریه ام نمی گرفت . علی اصغر رفته بود مسجد . غلام هم مثل همیشه حساب و کتاب های آقاجون را درست می کرد . دمدمای صبح که شد چشمانم شروع کردند به سوزش . خوابیدم . کنار مامان اعظم ؛ که چقدر مضطرب خوابیده بود .

طرف های ظهر بود که علی اصغر آمد . سلام کرد و رفت تو زیرزمین . اون جا مثل اتاقش بود . تلفن را برداشت و با محسن که هم بچه محلمان بود و هم رفیق گرمابه و حمامش صحبت کرد . زیاد مفهوم نبود اما انگار در مورد مراسم ظهر عاشورا و آماده کردن وسایل و هماهنگی با هیئت صحبت می کردند . از حرف های طولانی علی اصغر و گرفتاری های این چند روزه اش معلوم بود که امسال قضیه خیلی مفصل تر از همیشه است . " این روزا مردم تو هر چی که کم بذارن ، واسه امام حسین می میرن " این حرف را نسرین خانم می گفت . می گفت : " من تو این چند سالی که از خدا عمر گرفتم ، از بچگی تا حالا ، هر سال دیدم که چه جوری مردم برا تاسوعا و عاشورا آماده می شن . اصلن یه شوق و ذوق خاصی باعث می شه هر سال بهتر از پارسال مراسم بگیرن . پیر و جوونم نداره . مادرجون من اینارو می گفت ، الانم که خودت داری می بینی . "

علی اصغر که آمد بیرون گفتم : " خان داداش ، امسال کی امام حسین می شه ؟ " وقتی سوالم تمام شد ، انگار بو برد که می خواهم بدانم اکبر نقش امام حسین را بازی می کند یا نه . آخر پارسال اکبر بازی کرده بود . لبخند کم رنگ و تیزی زد و در حالی که زیرکانه گوشه ی ابروی چپش را بالا انداخته بود گفت : " هنوز معلوم نیس. "

می دانست من اکبر را دوست دارم . برای همین زیاد پاپیچم نمی شد . اما غلام ، مثل آقا جلالم مخالف بود . نه این که عباس گوشتی از رفقایش بود ، دوست داشت من زنش بشوم . جرات نمی کردم جلوی غلام حرفی از اکبر بزنم .

بقیه ی داستان در ادامه ...

مجتبا آقابابایی / جمعه 5 بهمن1386 |